Auteur Archief: Wim

Even Apeldoorn bellen!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Agrón, landbouwgebied.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

27 Mei 2018.

Huelma – Granada

Na het Spaanse ontbijt bestaande uit geroosterd brood met leverpastei of tomatenpulp en een kopje goede koffie verlaten we het hostal in Huelma en fietsen weer naar de route. Bij het zien van het eerste verkeersbord voelen we al nattigheid, twee rijbanen omhoog en één naar beneden houdt meestal in dat we een aantal kilometers moeten heisteren. Na een uurtje komt er nog wat extra nattigheid bij. Het kon vandaag wel eens een regionale watergeefdag zijn. Ook de loten van Leen en Stiena van der Male worden niet overgeslagen en rijkelijk besprenkeld met een milde regen. De regenpakken komen goed van pas om ons zondagse kleding te beschermen. Gehuld in deze kledij bezoeken we een luxe bakkerij oftewel Pasteleria Calitos in Guadahortuna. Binnen staan twee agenten van de Guardia  Civil aan de koffie en eten daar een zo te  zien, smakelijk soort  brood bij. Onder het motto, wat goed is voor de sterke arm moet ook goed zijn voor een paar sterke benen, bestellen wij ook zo`n brood. Het is een soort rozijnenbrood met een vleugje anijs erin. Het smaakt heerlijk en is een welkome aanvulling op het ontbijt van vanmorgen. Zo rond een uur of één is de gieter schijnbaar leeg en doet de zon zijn best om ons wat op te warmen. In Iznalloz is het zoeken om ergens te kunnen eten maar alles is nog gesloten. Een paar mannen zetten ons op het juiste spoor richting Deifontes en verzekeren ons dat we daar zeker kunnen eten. Ze hebben gelijk en we genieten van een heerlijke salade en een paar Spaanse vleesspecialiteiten begeleidt door een botella aqua en het gekwetter van een groot aantal Spaanse gezinnen. Als we weer buiten zijn is het ondertussen aardig betrokken achter de bergen en horen we gerommel van onweer. We vragen ons af of we het wel droog zullen houden. Bij het stuwmeer Embalse del Cubillas verlaten we de route en volgen de N-323A. Deze keuze zorgt er echter wel voor dat we bij El Chaparral, waar de N-323A plots ophoudt te bestaan, goed moeten zoeken om de weg naar de route terug te vinden. Via de voorsteden Albolote en Maracena rijden we Granada in waar we toch nog even moeten schuilen voor een regenbui. Op de stadscamping Sierra Nevada hebben ze nog wel een plaatsje voor ons en is het droog als we tenten opzetten tussen een internationaal gezelschap.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Zondagrijder!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Iznalloz.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Delfontes. Naderend onweer.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Stuwmeer Embalse del Cubillas.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

26 Mei 2018.

Cazorla – Huelma

Na een stevig ontbijt verlaten we camping Cortijo San Isicio. We slaan bij de uitgang linksaf en zitten meteen weer op de route. We volgen de A322 richting Quesada. We laten de plaats zelf links liggen maar stoppen wel bij het nabijgelegen benzinestation om wat cafeïne bij te tanken. Na een klein stukje A315 slaan we rechtsaf en kunnen de A322 weer vervolgen nu in de richting van  Jódar. Deze weg loopt voor een groot deel door een olijfgaardengebied. Zover het oog reikt zie je niets anders dan olijfbomen die keurig in gelid staan. We zien ook hellingen die net zijn ontgonnen en voorzien zijn van jonge aanplant. We ontmoeten twee dames eveneens op de fiets. Ze zijn al een tijdje onderweg op hun prachtige Santos fietsen vanuit het zuiden van Portugal naar hun woonplaats in het uiterste noorden van Friesland. Verleden jaar fietsten ze hetzelfde traject maar dan in omgekeerde volgorde. De winter werd doorgebracht in Portugal waar ze werk vonden als nachtportier op een grote camping en zodoende meteen onderdak hadden in een chaletje op dezelfde camping. Dichter bij je werk wonen is haast niet mogelijk! Om de hoofdstraat in Jódar te bereiken moeten we de fietsen eerst nog door een steil straatje omhoog duwen. Eenmaal in de hoofdstraat kijken we of we ergens een warme maaltijd kunnen nuttigen. Dat blijkt niet het geval te zijn! Dus vlak voor sluitingstijd nog snel wat brood en beleg gehaald in een klein winkeltje. Aan de rand van het dorp vinden we een bankje in de schaduw en eten daar onze net verworven maaltijd. Het blijkt  wolkenbrood te zijn, dat is brood wat je het gevoel geeft alsof je in een dot watten hapt en daarna veranderd in silly putty. Royaal beleggen is dan de remedie en wegspoelen met chocolademelk. In de namiddag gaan we kijken of we in Bélmez de la Moraleda kunnen overnachten. Hostal Casablanca ligt aan de route maar is ervan afgestapt om reizigers een onderkomen aan te bieden, ook niet voor uno noches! Als we op het terras onze dorst lessen hebben een aantal jonge amateurwielrenners veel belangstelling voor de rholoffnaaf in Wim zijn achterwiel. Één van de jongedames is ervan overtuigd dat het een elektromotor moet zijn want zoveel versnellingen passen daar absoluut niet in! We fietsen nog een kilometer of tien door, verlaten de route, en nemen de afslag naar Huelma. Hostal Salero ter plaatse heeft alle faciliteiten voor een aangenaam verblijf. Wat dat betreft hoeven we vandaag de deur niet meer uit.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Olijfgaard in wording.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Sierlijke huisdeur.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Spiegelbeeld.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

25 Mei 2018.

Cazorla

Terwijl de was hangt genieten we van een welverdiende rustdag. Het ziet er nog niet naar uit dat de was snel droog zal zijn want het is zwaar bewolkt en nogal frisjes. Als we uitgebreid hebben ontbeten geven we onze beste kameraden, vittorio en santos, een schoonmaak- en smeerbeurt zodat alles weer lekker soepel loopt. In de loop van de middag, we staan net op het punt om naar de supermercado te gaan, arriveert het Nederlandse stel waar we  eergistermorgen mee aan de ontbijttafel zaten. Leuk en gezellig om ze weer te ontmoeten. We bieden aan om eventueel wat boodschappen voor ze mee te nemen. Boodschappen zijn niet nodig maar een mooie fles Rioja is altijd welkom! Later op de avond zien we tot onze verassing onze Zeeuwse medefietsers A-M&E. Ook zij komen op deze prachtige camping overnachten. Anne-Marie is enigszins gehavend aan een van haar knieën. Een gevalletje van wat losse split in een bocht en dan kan je met een beetje pech zomaar onderuit gaan. De vaders weten er alles van! Ernest, als goed opgeleide BHV-er, had de wond gereinigd en professioneel verbonden. Hij zou zo op de eerste hulp aan de slag kunnen! Nadat ze gesetteld zijn en gegeten hebben gaan we nog even bij ze langs om wat bij te praten. Morgen houden zij een rustdag en wij hebben zo het vermoeden dat we ze deze tour niet meer zullen ontmoeten. Ongetwijfeld zullen we nog een keer met ze bijpraten, maar dat zal dan wel op het Zeeuwse land zijn.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Rustdag- Wasdag

Geplaatst in Spanje 2018 | 1 reactie

Favoriete hap.

Geplaatst in Spanje 2018 | 1 reactie

Cazorla bij avondlicht.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

24 Mei 2018

Cañada Morales – Cazorla

Als enige gasten op de camping willen we een goede indruk achterlaten bij onze gastvrouw en vegen de vloer aan in het toiletgebouw van de dames wat we tijdelijk in gebruik hadden. We zijn nog niet lang onderweg als we van bovenaf zicht krijgen op het langgerekte stuwmeer Embalse de Tranco. Het ene na het andere fraaie panorama ontvouwd zich voor onze ogen. Niet allen het landschap kan ons bekoren maar ook het vele wild wat we te zien krijgen. Buiten de vele herten ( ook dopherten ) zien we een drietal everzwijnen met jonge biggen. Het lijkt wel of ze later ruzie hebben zo’n enorm kabaal maken ze. Na Arroyo Frio wacht ons een zware klim naar de Puerto de las Palomas. Voordat het zover is slaan we flink wat proviand in die we deze keer niet opslaan in de tassen maar op een bankje iets verderop meteen aan onze maag toevertrouwen. De eerste zes kilometer van de klim zijn zwaar, we stoppen dan ook menigmaal om de verzuring geen kans te geven. Het vervolg van de klim, gedurende elf kilometer, is wat milder. Eenmaal op de top beland hebben we een schitterend uit zicht op Arroyo Frio beneden in het dal. Er volgt weer zo’n spectaculaire afdaling. We stoppen halverwege en hebben uitzicht op Burunchel en op een enorme oppervlakte olijfgaarden die keurig in het gelid staan. Om in Cazorla te komen volgt er nog een klimmetje. Omdat de winkels nog gesloten zijn kachelen we meteen door naar de camping die circa drie kilometer verderop aan de route ligt. Nou ja, kachelen. Het stadje uit is vanwege de steile weg niet te fietsen en bij de oprit van de camping is het van hetzelfde laken een pak. Lopen en duwen dus! De camping San Isicio is geweldig comfortabel. Ze hebben namelijk echt gras waar je de tentharingen zo met je voet indrukt. Dat hebben we nog niet vaak meegemaakt in Spanje. En ze hebben een wasmachine! Dat komt ons prima uit want we hebben nogal wat te wassen. Het is een echte Spaanse wasmachine, hij doet namelijk anderhalf uur over een eenvoudig programma. Dat is bijna net zo lang als je moet wachten op een ontbijtje in Teruel! Als de machine is uitgesukkeld is de zon verdwenen. We blijven morgen nog een dagje hier dat moet voldoende zijn om de was te droog te krijgen en de beentjes wat rust te geven.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Embalse de Tranco

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Spaanse lunch ( met tv).

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Zicht op Arroyo Frio.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Burunchel

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

23 Mei 2018.

Siles – Cañada Morales

Nadat we onze invalide status hebben ingeleverd verlaten we camping Rio Los Molinos en beginnen aan een korte afdaling gevolgd door een geleidelijke klim naar Benatae. We komen een Nederlands stel tegen op de racefiets met summiere bepakking en op weg naar Valencia. Uit hun verhalen maken we op dat 150 kilometer per dag een normale zaak voor ze is. In de wat grotere plaats Orcera gaan we op zoek naar een busje campinggas. We gaan aan bij een winkel van Repsol een grote brandstofleverancier in Spanje. Ze hebben wel campinggas maar niet het juiste type. We krijgen een adres waar het wel te krijgen is. ( zijn broer ) De beste man staat al voor de winkel enthousiast met het gasbusje te zwaaien als we de straat komen inrijden. Het is niet exact hetzelfde type maar de brander past er goed op. We doen nog wat boodschappen en drinken koffie voordat we Orcera weer verlaten. In Cortijos Nuevos vinden we een mooi plaatsje om te lunchen. Vanaf ons bankje hebben we goed zicht op de levendigheid in het centrum. Na de lunch rijden we nog een kilometer of tien tot Cañada Morales waar we op camping Montillana willen overnachten en de was moet gedaan worden. We zijn net op tijd want de beheerster staat op punt van vertrek voor een middag en avondje uit. Als we een plaats hebben uitgezocht begint het echter snel te betrekken en moeten we snel de tenten opzetten om droog te kunnen zitten. Van de was doen komt niets meer terecht. Nadat het twee uur lang zachtjes maar gestaag geregend heeft is het water op en kunnen we de tent uit om de avondmaaltijd te bereiden. Het blijft verder de hele avond droog maar het is wel fris. Als we tegen bedtijd op weg zijn naar het toiletgebouw staan we plotsklaps oog in oog met een jonge vos. Hij is niet schuw want hij blijft gewoon voor ons staan. We jagen hem weg, want wie weet wat voor streken hij nog in petto heeft.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Landschap nabij Benatae.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Cortijos Nuevos.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Rotsplantje.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

22 Mei 2018

Alcaraz – Siles

We krijgen een prima ontbijt voorgeschoteld wat we in gezelschap van een Nederlands stel nuttigen. Ook zij fietsen een deel van de route naar Andalusië. Vandaag moeten we een keuze maken wat de route betreft. De hoofdroute is behoorlijk pittig en er zijn vrijwel geen voorzieningen onderweg. Het alternatief, wij noemen het de 65+ pas, is wat minder heftig en tot het plaatsje Riopar circa 15 kilometer korter. Onze disgenoten kiezen voor de zware variant. Als we fietsend over de Plaza Mayor Alcaraz verlaten ontwaren we A-M&E op een terras aan het ontbijt. Een beetje aan de late kant want af en toe duurt de slaap langer dan ze zelf dachten. Gisteren hadden ze nog 14 extra kilometers gemaakt naar een camping die gesloten bleek te zijn. Nou dan heb je een uurtje langer liggen wel verdiend! Ook A-M&E hebben gekozen voor de pittige hoofdroute. In Reolid drinken we een kopje koffie voordat het zwaardere werk zich aandient. De kripjes spek die op de toonbank staan laten we voor wat het is. ( te vroeg ) Luttele kilometers verder bij de ingang van een nauwe diepe kloof is de weg versperd. Er staat een vangrail dwars over de weg en het is verboden deze te passeren. Met een beetje moeite kun je er aan de zijkant langs, wat we dan ook doen. Later op de route zien veel herten vaak solitair maar ook wel in groepjes. Als we in Riopar aankomen blijkt de camping op maandag en dinsdag gesloten. Een belletje aan de beheerster heeft geen resultaat. Zeven kilometer ten oosten van de route is nog een camping. Eerst maar even bellen, helaas ook nog gesloten tot half juni. Omdat het nog redelijk vroeg is besluiten we om door te rijden naar het 25 kilometer verderop gelegen Siles. In het plaatsje zelf willen we boodschappen doen maar moeten wachten tot zes uur voordat de winkels weer opengaan. De wachttijd doden we met het drinken van een kopje koffie met wat lekkers erbij! Uiteindelijk belanden we op camping Rio Los Molinos en zijn daar vrijwel de enige gasten. Mevrouw Molinos heeft goed ingeschat wat ze in huis heeft gekregen, alleen de faciliteiten voor de invalide medemens staan tot vertrek volledig tot onze beschikking!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Oh, dennenboom

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Geïmproviseerde lunch.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Olijfgaarden bij Siles.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

21 Mei 2018

Barrax – Alcaraz

Ondanks dat we gasten in het hostal zijn gaat men er schijnbaar van uit dat als je wilt ontbijten je daar nadrukkelijk om moet vragen. Ook nu gaat het weer bijna fout maar uiteindelijk krijgen we toch een tosta met boter en marmelade. Ver kun je hierop niet fietsen maar alles is beter dan niets. We rijden nog een stuk door het glooiende La Mancha en zien enorme velden met prei. De doorschieters waar na verloop van tijd de zaadbollen in komen zijn eruit gehaald en staan in grote plastic zakken op het land. Op het moment dat wij er langs komen worden deze zakken op een laadbord achter op een tractor geladen. De doorschieters blijken waardevol te zijn want de farmaceutische industrie maakt er een medicijn van aldus de mannen die de zakken aan het opladen zijn. Een stuk na het plaatsje Tiriez slaan we af en gaan de Via Verde de la Sierra de Alcaraz op. Het is broeierig warm en er is onweer op komst. In een half afgebouwd pand kunnen we schuilen en maken van de nood een deugd door een bammetje te eten op een geïmproviseerd bankje. Het onweer zet niet erg door en we kijken op de iPad wat de afstand tussen de vele tunnels is zodat we eventueel kunnen schuilen. We houden het niet droog en rijden zeker 2 uur lang in het regenpak over een niet al te best pad door de vele tunnels die soms wel maar meestal niet verlicht zijn. Onderweg maken we nog een praatje met een Deense mountainbiker die op weg is naar Valencia. Aan de modder op zijn fiets te zien gaat dit niet altijd over gebaande wegen. In Alcaraz belanden we in Hostal Los Rosales waar we allerhartelijkst worden ontvangen. De fietsen gaan mee naar de kamer en worden via de schuifdeur op het balkon gestald. We krijgen een welkomstdrankje en een schaaltje heerlijke nootjes! s’Avonds kookt mevrouw een heerlijke maaltijd voor ons. De tortilla-patata die daar een onderdeel van is brengt de vaders bijna in vervoering. Hij is in een woord fantastisch. Maar er is ook een dilemma. Hoe gaan wij om met dit gerecht van 25 cm. in doorsnee en circa 5 cm. dik? Is het de bedoeling dat we er een puntje van nemen? Is het onbeleefd om een groot gedeelte mee terug te laten nemen? Hadden we het telefoonnummer van Jort Kelder maar want die weet hoe het heurt! Uit beleefdheid maar met pijn in het hart laten we een derde deel voor wat het is en doen ons daarna tegoed aan malse lomo met salade. Ook heerlijk!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Onweer op komst.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Hoofdstraat Alcaraz.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Fietsen op het balkon.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

20 Mei 2018

Olmedilla de Alarcón – Barrax

Midden in de nacht worden we wakker van gestaag vallende regen die voor ons deze keer een aangenaam geluid veroorzaakt op het plaatstalen dak. Beschermd wonen is zo slecht nog niet. Onwillekeurig denken we ook even aan Anne-Marie en Ernest ( voortaan A-M&E )die vijftig meter verderop staan zonder afdak! Zij hebben ooit in Schotland gefietst dus kunnen wel tegen een buitje! Als we opstaan regent het nog steeds maar we kunnen droog inpakken. We ervaren nu dat een dure verpauperde camping toch nog een voordeel kan hebben! Na een uurtje fietsen verlaten we de route om het vestingstadje Alarcón te bezoeken. Er valt daar veel moois te zien mits het geopend is. Wij treffen uitsluitend gesloten deuren behalve van een bar en en een kleine mercado met streekproducten. Ook de toeristeninfo is geopend maar helaas geen stempel voor ons pelgrimspaspoort. Enigszins gedesillusioneerd verlaten we Alarcón zonder dat onze cultuurhonger is gestild. Helaas Alarcón was voor ons de omweg niet waard! A-M&E hadden het nog sneller bekeken dan de vaders en waren ook rap weer vertrokken. Als we enkele kilometers buiten het stadje zijn treffen we ze weer aan, maar ditmaal in de berm met pech onderweg. Een gebroken kabel van de voorderailleur. De vaders ( beide lid van de ANWB ) bieden hun diensten aan. Ernest en Joost sleutelen, Wim levert het materiaal en legt ergens één vinger op en Anne-Marie bewaard de rust en maakt een beeldverslag. In begin van de middag zijn we ter hoogte van Casas de Benitez waar de route zich voortzet langs een irrigatiekanaal het Travase Tajo Segura van 42 kilometer lang. Bij elke weg die het kanaal kruist staat een bord met het opschrift: prohibido el paso peligro. In principe zijn we elke keer als we zo’n bord passeren in overtreding, maar als we het vrij vertalen staat er: verboden maar niet voor pelgrims! We gaan de nacht doorbrengen in Hostal Cuatro Vientos in Barrax. De gastheer is een nogal norsig type en zijn vrouw denkt met luide stem de boel te moeten regelen. Een kleine bijscholingscursus volgen aan een hotelschool misschien?

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Alarcón.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Tébar

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Tot vervelens toe!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

19 Mei 2018

Arcas – Olmedilla de Alarcón

Omdat we voor negen uur willen ontbijten krijgen we een aangepast ontbijt, wat je met goed fatsoen geen ontbijt kunt noemen. Na een klein aanloopje moeten we gelijk weer de hoogte in. We rijden nu door uitgestrekte landbouwvelden tot aan Tórtola. Dan veranderd het landschap ineens weer naar bergachtig en fietsen we een nauwe kloof in waar zich ook een kolonie gieren ophoudt. Het is een prachtig gezicht als ze de vleugels uitslaan en majestueus door de kloof zweven. De bergbeklimmers die we later verderop bezig zien hebben heel wat meer moeite om de berg te bedwingen! In Valera de Abajo waar we een kop koffie drinken zijn we getuige van een voorbijtrekkende bruiloftsstoet. Alle feestgangers zien eruit om door een ringetje te halen. Opvallend! Op de camping mogen we onder een groot plaatstalen afdak staan. Gezien de vrij donkere lucht die er aankomt misschien geen overbodige luxe. Zo niet, dan hebben we in ieder geval een schaduwrijk plekje.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Piqueras del Castillo.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Zon en regen het dak houdt alles tegen!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

18 Mei 2018

Uña – Arcas

Als we na het ontbijt Uña verlaten liggen er twee pittige klimmen op ons te wachten. Eenmaal boven genieten we van de prachtige uitzichten. Langs de tegenover liggende bergwand denken we in eerste instantie een weg te zien lopen, maar blij nader inzien blijkt het een groot irrigatiekanaal te zijn. Wat zal dat een werk geweest zijn om aan te leggen! Een paar kilometer verderop stoppen we bij een grote parkeerplaats vanwaar je ongeveer 100 meter over een pad moet lopen om uitzicht te krijgen in een diepe nauwe kloof. Het is beangstigend diep! Op de parkeerplaats zelf hebben we een wijds uitzicht. We krijgen spontaan het marklin gevoel bij het zien van het in de diepte gelegen Villaba de la Sierra. Via het stadje Cuenca belanden we uiteindelijk in Arcas in Hostal Arcas de Agua. s’Avonds ervaren we dat ze hier een uitstekende keuken hebben. Anne-Marie en Ernest met wie we vandaag regelmatig stuivertje hebben gewisseld zijn het daar roerend mee eens.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Villalba de la Sierra

Geplaatst in Spanje 2018 | 1 reactie

Rijweg! nee Irrigatiekanaal.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

17 Mei 2018

Albaracín – Una

Om half zeven komt het motor/fietskamp tot leven. We verorberen da laatste acht sneetjes geroosterd brood die we royaal beleggen met roomboter marmelade en de befaamde chocapasta van Ed en Fred. Hier moeten we het voorlopig mee doen tot de koffie. We rijden van Albaracín tot aan Royuela langs een snel stromend riviertje door een prachtig afwisselend dal. In Calomarde drinken we koffie en versterken de inwendige mens met de man een half stokbrood rijkelijk belegd met omelet en kaas wat besprenkeld is met olijfolie. Omdat er de eerste 55 kilometer geen voorzieningen zijn bestellen we er voor elk van ons nog een voor onderweg. We kunnen het niet laten om wat kripjes spek in te laten pakken die als tapas op de toog staan! Na het nodige klimwerk komen we bij de oorspong van de Taag. De beelden erom heen zijn imposanter dan de bron zelf die nu nog een armetierig stroompje is. Vanaf de Puerto de El Cubillo ( 1617 mtr. ) een steile afdaling over een lengte van 5 kilometer naar 1200 mtr. Zó n afdaling vergt de uiterste concentratie van onszelf en overuren voor de remblokken. Na de afdaling eten we de laatste restanten van ons brood op en lessen onze dorst. We zien in de verte nog twee fietsers afdalen wat een prachtig gezicht is. Weldra voegen ze zich bij ons en maken we kennis met Anne-Marie en Ernest. Beide zijn evenals de vaders van Zeeuwse afkomst. Achteraf bekeken hebben we ze al eerder zien rijden over de Plaza del Torino in Teruel en ook stonden zij op de camping in Albaracín waar we vlak voor vertrek nog een praatje maakten met Anne- Marie. We gaan overnachten in Uña en belanden in Hostal Agua-Riscas. Samen met Anne-Marie en Ernest vormen we een kleine Zeeuwse enclave en nuttigen we gezamenlijk het avondmaal. Onze vriendelijke en attente gastheer doet zijn uiterste best om in het Engels uit te leggen wat er zoal op de menukaart staat en dat gaat hem goed af. Gezelligheid kent geen tijd en fietsers hebben altijd leuke verhalen voor elkaar dus is het al laat als we voor een welverdiende nachtrust onze Spaanse bedden opzoeken.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Moeilijke keuze.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

De vaders welkom bij Maria.

Geplaatst in Spanje 2018 | 1 reactie

Oorsprong Taag.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Oef, verkeerde afslag!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

16 Mei 2018

Teruel – Albarracín

Half negen schrikken we wakker, we hebben ons verslapen! Weg gaan naar de bar van het hostal waar we kunnen ontbijten. We bestellen een americano en een café con leche en zeggen er in het Spaans bij desayuno. Oftewel ontbijt. Mevrouw knikt en brengt de koffie. We wachten en wachten en zien wel dat er iemand in de keuken bezig is. Uiteindelijk vragen we nog een keer desayuno en laten daarbij de sleutelhanger met het kamernummer zien. Mevrouw zegt iets in het Spaans wat we niet begrijpen maar een behulpzame jongeman naast ons vertaald dat er geen ontbijt bij de kamerprijzen is inbegrepen. We vragen de jongeman de mevrouw uit te leggen dat we dat extra betalen. De jongeman zegt wat en de mevrouw knikt. Als we inmiddels ruim een half uur verder zijn is er nog steeds niets gebeurt. We geven het op, betalen de kamer en de koffie en verlaten leeg en laat het hostal. Bij de nabijgelegen Dia Mercado stillen we onze honger voordat we weer op de fiets stappen. Onderweg komen we een Nederlands meisje tegen die in haar uppie vanuit Portugal naar huis fietst, dapper hoor! De route naar Albaracín is prachtig en afwisselend qua natuurschoon. Een bepaald gedeelte met enorme rotsblokken herkennen we onmiddellijk van onze vorige tour. Op de camping in Albaracín hebben we drie Nederlandse motorrijders uit de omgeving van Zutphen als buur. Aardige en vrolijke mannen die je om een boodschap kunt sturen. We hebben alleen een paprika nodig en die brengt één van de mannen graag voor ons mee uit het dorp. Hij is van het formaat suukerpee ( de paprika hé ) De buren verzorgen ook nog het toetje voor ons. Ze hebben nogal wat risotto over en anders gooien ze het weg. Nou de vaders weten er wel raad mee en de pan gaat schoon leeg. Omdat we op een strategisch punt staan ( tegenover het kraakheldere toiletgebouw ) hebben we weer gezellig en veel aanloop. Veelal van landgenoten waarvan er veel op deze camping staan.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Imposante natuur

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Bermbloesem

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Doorkijkje

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

15 Mei 2018

Cedrillas – Teruel

◦ We beginnen de dag met een klim van 8 kilometer lang naar de top van de Puerto de Cabigordo, die op 1600 meter hoogte ligt. Als we vertrekken is het slechts 4 graden Celsius en we hebben weer eens tegenwind. Eenmaal de top bereikt moeten we een afdaling maken waar we als een berg tegenop zien. Bibberend van de kou stoppen we in Corbalán waar we in een bar een half uur nodig hebben om weer op temperatuur te komen. Halverwege Corbalán en Teruel komen we twee Nederlandse mannen tegen die zowaar in de korte broek fietsen. Dit doet ons vermoeden dat de temperatuur verder naar beneden wel oké is en dat blijkt ook zo te zijn. Teruel bezochten we al eerder tijdens de route El Cid. We drinken nu koffie bij de prachtige bakkerij waar we toentertijd hebben ontbeten. De kwaliteit is nog steeds top en de jongedame die ons bedient ook! We rijden om de oude binnenstad en langs de Spaanse trappen Teruel weer uit. Na zeven kilometer zijn we in San Blas waar we een bushokje als restaurant inrichten voor onze broodmaaltijd. Als we met de maaltijd gereed zijn en weer willen vertrekken ontdekt Joost dat hij een voortas mist. Verloren, nee dat bestaat niet. Gestolen? dat zou kunnen tijdens het koffiedrinken. Vergeten mee te nemen uit het hostal in Cedrillas? Dat kunnen we haast niet geloven. Om het laatste uit te sluiten bellen we met het hostal en vragen naar de jongedame die zo graag Engels spreekt. Ze gaat informeren en komt met het goede bericht dat er een grijze tas gevonden is waarin onder meer slippers en een blauw gastankje zitten. Wat een opluchting! De vraag is nu, hoe krijgen we de tas weer in ons bezit? Ook daarvoor heeft de jongedame een oplossing. Haar tante moet vanavond in Teruel zijn, en als we naderhand ons overnachtingsadres doorgeven, zal ze daar de tas aan ons overhandigen. Eind goed, al goed.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Bergpas.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Brrrrr.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Teruel, Spaanse trappen.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

14 Mei 2018

Fortanete – Cedrillas

Vandaag staan er drie bergpassen op het menu del dia. De Puerto de Villarroya van 1701 mtr. De Puerto de Sollavientos van 1507 mtr en een bergpas die geen naam mag hebben maar wel 1600 mtr. hoog is. Het verval tussen de passen ligt tussen de 200 en 300 mtr. We kunnen dus aan de bak! We zitten behoorlijk op hoogte en dat is aan de temperatuur goed te merken. Om weer wat op te warmen, eten we in een bar bocadillos met warme tortilla. De mevrouw die dit voor ons verzorgd is heel aardig en vertoond ons deels een voorkomen die in dit berglandschap absoluut niet misstaat. Vol goede moed gaan we verder. Rond drie uur in de middag arriveren we aardig uitgewoond in Cedrillas. In Hostal Ramiro kunnen we gelijk aanschuiven voor een menu del dia. De jonge dame die ons ontvangt spreekt goed Engels en geeft deskundig uitleg bij het keuzemenu. Later vertrouwd ze ons toe dat ze het prettig vind als er gasten komen die Engels spreken omdat ze dan, wat ze op school geleerd heeft, in de praktijk kan toetsen. Vanaf ons balkon zien we een man richting camping fietsen die al sinds 2003 gesloten is. Vanuit de hoogte krijgt hij van ons de nodige informatie en besluit hij onze buurman te worden voor de komende nacht. De vaders hebben beide wat last van darmkrampjes. De veroorzakers zijn mogelijk de kuipjes roomboter bij het ontbijt. Achteraf gezien bleken die een jaar over de datum te zijn. Met een tabletje Imodium hopen we spoorloos de nacht door te komen.

Geplaatst in Spanje 2018 | 1 reactie

Ja, daar staat het.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Berglandschap.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

13 Mei 2018.

La Todolella – Fortanete

Na het ontbijt fietsen we terug naar de route en beginnen gestaag aan een beklimming die het grootste deel van dag in beslag zal nemen. Het is behoorlijk fris deze morgen maar op ons koffieadres in Mirabel brandt de kachel en is het lekker warm. We zien enkele bezoekers genieten van knapperig stokbrood met een warme tortilla. Dat lijkt ons ook wel wat en de bestelling is snel geplaatst. Het broodje overtreft al onze verwachtingen en het trauma van gisteren is als sneeuw voor de zon verdwenen. Vanaf Cantavieja worden we echt op de proef gesteld en begint de beklimming naar de top van de Puerto de Cuarto Pelado over een lengte van 12 kilometer tot een hoogte van 1657 meter. Eenmaal op de top maken we nog een kleine afdaling naar Fortanete. We belanden in hotel Mercadales waar de eigenaresse ons zeer behulpzaam is met onze bagage. s’Avonds krijgen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld bestaande uit streekproducten en alles in eigen keuken bereidt. Als we aan het postre toe zijn moeten we een keus maken uit drie even smakelijk uitziende creaties. Die keuze is moeilijk en achteraf hadden we het derde toetje er ook maar bij moeten bestellen, zo lekker! Voldaan zoeken we op tijd onze bedden op want morgen volgt er weer een pittig dagje!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Twee dagen heisteren!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Hoe sterk is de eenzame fietser……

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Zo sterk dus!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Mirabel.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

12 Mei 2018

Fuentespalda – La Todolella

De tenten gaan mooi droog de tassen in, daar zijn we altijd blij mee! In het mini – bergdorp Herbés gaan we voor een kopje koffie. We laten onze fietsen in een lager gelegen straatje staan en lopen zelf 116 treden omhoog naar de bar. We bestellen una americano en una cortado. Omdat we voorlopig geen mercado tegenkomen vragen we er een broodje jambon bij. Het droge stof gehalte van van zowel brood als ham is van zo’n hoog gehalte er telkens een slokje koffie bij moet om het weg te krijgen. Na de helft van het broodje is de koffie op. De rest van het broodje gaat mee in een servetje als noodrantsoen. We krijgen een zware klim van zo’n 5 kilometer lengte voor de kiezen met een gemiddeld stijgingspercentage van 9 procent. De klim heeft nogal wat gemene trekjes van 9 tot en met 11 procent. Daar worden de vaders niet zo vrolijk van, zo we dat al waren na dat broodje! Tot overmaat van ramp worden we ook nog getrakteerd op regen, hagel en een paar slagen onweer. Het lukt niet om in Forcall te overnachten. Het hotel is completo en in het hostal is niemand aanwezig. We klampen een Spaanse mevrouw aan en zij weet ons duidelijk te maken dat we door moeten fietsen naar La Todolella een paar kilometer bezijden de route. We zijn van harte welkom in hostal El Guerrer.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Niet gezwicht, winkel dicht!

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Doorkijkje Morella.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Uitzicht vanaf de burcht Morella.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

11 Mei 2018

Bot – Fuentespalda

Om half negen verlaten we onze romneyhut en kachelen verder over de via verde die we enkele kilometers voor Valderrobres verlaten. Hier ontmoeten we een Vlaming die vanaf 26 maart onderweg was. Gestart in Santiago de Compostela en via Sevilla, Cordoba en Girona weer terug naar Vlaanderen. Hij was nu op de helft en trof volgens zijn zeggen vandaag de mooiste dag tot nu toe wat het weer betreft. In Valderrobres slaan we flink in en Wim gaat naar de Chinees voor een nieuwe bidon! We slaan onze tenten op op camping La Font in Fuentespalda. We doen de was en nuttigen daarna een voedzame maaltijdsoep.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Donkere wolken pakken samen.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Rupsenkolonie

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

10 Mei 2018

La Bisbal de Faset – Bot

Mevrouw verwend ons met een superontbijt en we krijgen twee appels en een fles water mee voor onderweg. Voor de kamer, het diner en ontbijt tikken we totaal € 68,- en een paar klompjes af. Dit bestaat dus nog in het binnenland van Spanje. Het menu del dia verrast ons met een maaltje varkenspootjes. Menigeen gruwt ervan maar wij Zeeuwen die vroeger een abonnement hadden bij de spekclub van Bant zijn er mee opgegroeid. Smullen dus! Als dessert plukken we clandestien kersen uit een langs de weg gelegen boomgaard. Iets voorbij El Pinell de Brai komen we op de Via Verde de La Terra Alta. Tot 1973 reden hier nog treinen en nu na asfaltering is het een veel gebruikt fietspad. Bij aanleg hiervan hebben ze wel de rail verwijderd maar de bielzen laten liggen wat nu goed merk- en zichtbaar is. Het traject is bezaaid met tunnels waarvan de langste meer dan 700 meter lang is. Vlak naast de via verde bij Bot ligt de camping Terra Alta. Voor een luttel bedrag krijgen we een tweepersoons hut die tot onze verassing van een airco is voorzien. Zeer welkom na een warme dag!

Geplaatst in Spanje 2018 | 1 reactie

Rent een half ronde tent

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Bijna rijp maar goed te pruimen

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

9 Mei 2018

Montblanc – La Bisbal de Faset

We drinken nog een kopje koffie in Montblanc en maken kennis met een nieuwe snack, een spinaziebroodje met rozijnen. Niet lang daarna zijn we Espluga. Ook hier zien we veel gele linten. We fietsen nog steeds in Catalunya waar we deze linten overal zien. Het is een teken van protest in verband met de gewenste onafhankelijkheid. Enkele kilometers verderop bezoeken we het fraaie klooster van Poblet. Aan twee Franse echtparen moeten we veel vertellen over de reis en onze fietsen. We nuttigen een menu del dia waarvan de primo bestaat uit een sopa catalunya, een geweldige soep waar we niet over uitgepraat raken. Vervolgens een runderwang en een schaaltje volle romige yoghurt. Hiervan fietsen we zelfs vrolijk verder. We zoeken onderdak in La Bisbal de Falset. Klop en er wordt opengedaan gaat hier niet op maar de telefoon brengt uitkomst. Cal Trucafort verwend ons met onderdak en een goede maaltijd.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Espluga

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Berglandschap

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Klooster van Poblet

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

8 Mei 2018

Manresa – Montblanc

Na het ontbijt bij Pro Juventute verlaten we het mooie stadje Manresa en rijden richting Ingualada. Het is vrij zonnig weer en het zal volgens de weersvoorspelling vandaag ruim 20 graden worden. De keuze is reuze tussen de koffietentjes in Ingualada. Bij toeval komen we bij de beste bakker terecht. We worden niet teleurgesteld en nemen ook nog een paar heerlijke belegde broodjes mee voor onderweg. In de nabij gelegen supermercado scoren we ook nog een mooi stevig rozijnenbrood. We kunnen weer even vooruit! Ons einddoel voor vandaag is Camping Montblanc Park een camping met voorzieningen die wij graag zien na een lange dag fietsen. Voor het zover is moeten er nog de nodige heuvels overwonnen worden. Als we om half zeven aardig uitgewoond de camping bereiken blijken het restaurant en de winkel vanwege een kleine verbouwing twee dagen gesloten te zijn. Zodoende blijft het vanavond bij cup a soup en rozijnenbrood en een zakje nootjes. Vermoeid en maar half voldaan kruipen bij de invallende duisternis in onze iglo’s.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Doorkijkje

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Bermprikkels

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

7 Mei 2018

Espinelves – Manresa

De eerste nacht in onze nieuwe tentjes is prima bevallen. Wim verleend ongevraagd en per telefoon roomservice aan Joost zodat die ook op tijd uit de veren is. In de loop van de morgen steeds meer zon en een aangename temperatuur. Rond een uur of drie slaat het weer om in fikse regenbuien en onweer. Met de nodige vertraging belanden we, uiteindelijk toch nog doorweekt, in Manresa. We gaan de nacht doorbrengen in de oude binnenstad bij de organisatie Pro Juventute en op vertoon van ons pelgrimspaspoort krijgen we ook nog eens 10% korting.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Spanje, Todolella (the place to be met 147 inwoners)

Zijn de vaders van de aardbodem verdwenen? Zijn ze soms verdwaald? Of maken ze de Spaanse wegen zo onveilig dat de politie ze voorlopig achter slot en grendel heeft gezet? Niets van dat alles. De vaders fietsen nog steeds door het Spaanse bergland maar hebben het een beetje zwaar, soms wel een beetje veel zwaar. De dagelijkse beklimmingen vergen veel van mens en materiaal. Niet alleen de remblokken en de banden slijten, maar ook de vaders zelf zodat we af en toe op ons tandvlees rijden cq. lopen bij een langdurige stijging van hoog gehalte. Factoren als: slecht weer, traject zwaarder dan gedacht, laat aan komen op het overnachtingsadres en de vroeg invallende duisternis zorgen er mede voor dat er van een verslag weinig cq. niets terecht komt. Voorlopig gaan we een kort overzicht per dag geven zodat onze volgers in ieder geval weten waar we tot nu toe zijn geweest. 6 mei 2018 Gerona – Espinelves Een goed begin is het halve werk. Het regent zo hard dat het zwembad op de binnenplaats van het hotel wel een bubbelbad lijkt. De dag door regelmatig buien. Na zestig kilometer kunnen we de tenten droog opzetten! Dat dan weer wel.

Geplaatst in Spanje 2018 | Een reactie plaatsen

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Welkom thuis.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

9 juni 2017

Vrijdag 8 juni
Salency – Nijkerk – Burgh Haamstede

Donar en Pluvius hadden afgelopen nacht een pact gesmeed en hebben ons een passend afscheid bezorgt. De donderslagen en bliksem werden vergezeld of afgewisseld door hevige regenbuien. Is dat erg? Nou nee, zolang je het droog houdt in je tent is er weinig aan de hand, maar een miniscuul lekje op een naad van de buitentent waar druppeltje voor druppeltje doorheen sijpelt vormt op den duur toch een plasje. We hebben het dus beide niet helemaal of helemaal niet droog gehouden. Bij Joost bleef de wateroverlast beperkt tot een deels natte onderkant van zijn matras. De brede mannen in tent twee hebben vannacht onbewust het lepeltjes concept gelaten voor wat het was met als resultaat dat aan één kant de binnentent breder werd dan de buitentent. Donar lichtte nog een beetje bij zodat pluvius precies kon zien waar hij moest zijn. Het was nog niet zo erg dat het matras de tent uitdreef, maar toch! Tussen de buien door pakken we de natte boel op en dumpen alles zo snel mogelijk in de auto. Lennart nuttigt zijn van huis meegenomen ontbijt, in de vorm van een shake, in de auto. De vaders wijken uit naar het droge toiletgebouw om daar vast en vloeibaar voedsel tot zich te nemen. Eigenlijk een omgekeerde wereld! Nadat we onze financiële verplichting hebben voldaan bij madame kunnen we terugreis aanvaarden. De reis naar huis verloopt met horten en stoten. We zien delen van Frankrijk, België en Nederland in detail aan ons voorbijgaan omdat we er tergend langzaam voorbij rijden. Vergeleken met de afgelopen weken is het een beetje saai, toch nog een hoogtepuntje tijdens de terugreis en wel een bezoek aan Mc. Donald, dat blijkt tevens een uitstekend middel om het trauma van de slavinken uit de gaarkeuken voorgoed te vergeten! Met een fijn weerzien van onze familie eindigt dit mooie fietsavontuur.
Tot besluit willen we alle volgers bedanken voor de leuke reacties en waardevolle informatie die ze ons deden toekomen via mailtjes, apps of anderzins. Het is altijd weer een opsteker als we onderweg zijn. Een extra bedankje voor Lennart onze websitebeheerder en redder in nood als het weer zo ver is dat we huiswaarts moeten. En last but not least bedank ik Wytske mijn vrouw die elk jaar weer mij vijf weken toevertrouwd aan mijn jongste broer Wim om mijn grote passie uit te kunnen oefenen. Dank u wel – Alstublieft, namens de vaders Joost en Wim.

Geplaatst in Spanje 2017 | 1 reactie

Eglise Saint Jacques.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Ceremonie.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Monument.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

8 juni 2017

Donderdag 8 juni
Compiègne – Salancy
De vrijwilligster heeft de boodschap blijkbaar goed ontvangen want ze is al vroeg aanwezig om de administratie af te wikkelen. Inschrijven, stempelen en het presentiegeld á tien euro per persoon innen voor de overnachting. Er blijkt een klein misverstand in de organisatie want als zij vertrokken is komt de volgende vrijwlliger die de procedure wil herhalen. Hij maakt nog een praatje en als hij ziet dat alles in orde is, is hij snel verdwenen. Op loopafstand van de gite zit een Artisane Boulangerie en dus genieten we van een verse knapperige pain complet bij het ontbijt. We zwaaien de Belg uit die op weg gaat naar de Cevennen en nemen afscheid van de aimabele brabander Sjaak en wensen hem Bon Camino op zijn lange voettocht naar Lissabon. We ruimen de keuken op en vegen de vloer aan in de slaapzaal en laten zo de boel opgeruimd achter voor de volgende pelgrimsgasten. Voordat we vertrekken moet Wim nog iets van het hart. Hij werd afgelopen nacht rond half twaalf wakker en zag bij het schijnsel van de nachtverlichting dat de Belg, die zonodig om tien uur moest gaan slapen, een computer spelletje aan het spelen was en ondertussen luid smakkend en knabbelend een lolly verorberde. Wim kreeg het er Spaans/Frans benauwd van maar gaf uiteindelijk de pelgrimsgedachte voorrang boven het oog om oog, tand om tand, zij het met enige moeite.
Amper op weg naar de benedenstad komen we langs de Eglise Saint Jacques en zien op het plein een aantal oudstrijders met veel vlagvertoon aan komen lopen. We vermoeden dat er een herdenking plaats gaat vinden en dat blijkt ook zo te zijn. De militairen uit de stad Compiègne, die omgekomen zijn tijdens de laatste twee wereldoorlogen en de Algerijnse oorlog, worden hier bij het monument herdacht. De fietsen gaan even aan de kant en de helmen af. We zijn er welliswaar niet op gekleed maar nemen de vrijheid om de Nederlandse staat bij deze plechtigheid te vertegenwoordigen. Er volgen een aantal toespraken en er worden een viertal kransen gelegd. Het is opvallend dat ook hier de jeugd nauw betrokken wordt bij de hele plechtigheid. De ceremonie wordt beëindigd met het zingen van de het Franse volkslied, de Marseillaise. We kennen de tekst niet maar wel de melodie en dus neurieen we op gepaste wijze de plechtigheid naar het einde toe.
We zijn ondertussen hard aan een kop koffie toe en strijken neer op het eerste beste terras. Gelijktijdig met de koffie wordt de rekening gepresenteerd, een record tot nu toe, zeven euro en twintig cent voor twee kale bakjes! Zouden we het als volksvertegenwoordigers nog kunnen declareren bij het kabinet? We fietsen door het centrum naar de oever van de Oise en volgen deze noordwaarts en rijden onder een ereboog van platanen de stad uit. Enkele kilometers buiten de stad, in het bosgebied Foret de Laigue, komen we langs de plaats des onheils. Hier kwam Wim een paar jaar geleden ongelukkig ten val met alle gevolgen van dien. We houden even halt maar houden het kort, we hebben tenslotte al een plechtigheid achter de rug! Wim oppert nog wel om even bij het hospital langs te gaan zodat ze kunnen zien hoe mooi de wond is genezen. Voor de middagmaaltijd is het weer zoeken en als we tot tweemaal iets vinden zijn we net te laat. We spreken wat noodvoorraad aan en kachelen door naar Nyon en doen daar royaal inkopen bij de Intermaché. Vervolgens gaan we om informatie bij het Office de Tourisme want met een kaartje van de omgeving moeten we makkelijk de camping in Salency kunnen vinden. De bijzonder aardige informatrice legt ons haarfijn uit wat we willen weten, voorziet ons van het nodige kaartmateriaal en als kers op de taart heeft ze ook nog een prachtig stempel, die als laatste deze reis, in ons pelgrimspaspoort terecht komt. De camping is snel gevonden maar blijkt helaas op donderdag gesloten. Omdat het terrein voor fietsers vrij toegankelijk is besluiten we om de boel toch maar op te zetten. Al vrij snel komt er iemand op ons af, hij blijkt de beheerder te zijn. We mogen blijven als we ons morgenochtend voor vertrek wel eerst melden bij zijn vrouw voor de financiële afwikkeling. Oui bien sûr monsieur, pas de problem! Wim houdt regelmatig contact met Lennart die onderweg is om ons op te halen voor de terugreis die morgen plaats zal vinden. Om kwart over elf arriveert hij op de camping en niet lang daarna zoeken we de slaapzak op. Het is voor vader en zoon een beetje passen en meten maar als ze lepeltje-lepeltje gaan liggen passen ze net in Wim zijn tentje! 

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Altijd welkom.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

St. Jacobs kerk Compiègne.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Frans platteland.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

7 juni 2017.

woensdag 7 juni 2017
Bondy – Compiegne
 
Na het ontbijt vervolgen we de route verder langs het Canal in oostelijke richting. In het plaatsje Mitry-le-Neuf eindigt eindelijk de bebouwing van de Parijse voorsteden en moeten we over de brug naar de andere oever. Voordat we dat doen gaan we eerst op zoek naar een kop koffie. Het is vandaag marktdag in Mitry-le-Neuf en een drukte van belang. We moeten tussen de marktkramen door laveren om koffie te kunnen drinken bij een Portugese bakker. Het is opvallend dat zowel bevolking als middenstand vrijwel geheel uit import bestaat. Het is een smeltkroes van nationaliteiten en een en al levendigheid in en om de marktkramen en in de winkels.
Weer op pad rijden we met een grote boog om Aéroport de Paris-Charles de Gaulle heen en kruisen zodoende de aanvliegroute. Tussen het grote aantal vliegtuigen op weg naar de landingsbanen treffen we tot tweemaal toe het grootste verkeersvliegtuig van Airbus, de A.380. Nou als die over komt willen we maar wat graag even stoppen! We rijden over het platteland met vrijwel uitsluitend landbouw. De dorpjes zijn klein en hebben geen of minimale voorzieningen. Het is dan ook weer zoeken geblazen om vóór twee uur een restaurantje te vinden voor de middagmaaltijd. Net voor die tijd kunnen we nog ergens aan tafel maar dan wel rapidement! Wat we aanwijzen op het Menu de Jour is er niet meer dus moeten we het doen met wat er nog wel is. Het voorgerecht, een schaaltje rauwkost, kan er nog mee door maar het hoofdgerecht lijkt regelrecht uit de gaarkeuken te komen. We delen samen een literblik met doperwten en wortel en krijgen er elk twee slavinken bij die dobberen in het groentenat. Dobberen was deze slavinken niet vreemd, dat hadden ze waarschijnlijk de hele morgen al in de jus gedaan want er zat werkelijk geen kraak of smaak meer aan. Bah!
Het begint al avond te worden als we in Compiegne op zoek gaan naar een slaapplaats. Na de i-pad geraadpleegd te hebben spoeden we ons naar het nabijgelegen Campanile Hotel. Als we bij een infobord de prijs voor een kamer zien, zitten we rap weer op de fiets. Negenennegentig euro per nacht vinden we toch wel iets teveel van het goede! We rijden richting centrum waar meerdere hotels moeten zijn. Bij toeval passeren we een St. Jacobs kerk. Toch maar even kijken, misschien is er een mogelijkheid om te overnachten. En Jacobus zij dank die is er in de vorm van een Gite des Pélerin, maar….. hij is wel gesloten! Er staat aangeplakt dat als je hier wilt overnachten je rond de klok van zes uur aanwezig moet zijn omdat er dan een vrijwilliger komt die je inschrijft, met je afrekent en je de code van de toegangsdeur toevertrouwd. We bellen enkele malen het vermelde 06- nummer maar krijgen geen gehoor. Als we net staan te overleggen wat nu te doen wordt de deur van binnenuit geopend door een daar aanwezige Belgische fietser. We mogen naar binnen, maken een keus uit acht van de tien bedden, spoelen het stof en de vermoeidheid van ons lichaam terwijl ondertussen de belgische fietser in vloeiend Frans een boodschap op het antwoordapparaat inspreekt van het 06- nummer, zodat de vrijwilliger op de hoogte is dat we er zijn. Later op de avond maken we nog kennis met Sjaak Franken uit Bergen op Zoom. Sjaak is lopend onderweg naar Lissabon en doet dat via Santiago de Compostela. Voor de totaal drieendertighonderd kilometer heeft hij vijf maanden uitgetrokken. De gezellige conversatie met Sjaak wordt om tien uur abrupt afgebroken want de Belgische fietser wil graag onder de wol en conform de regelementen mag om tien uur het licht uit en moet het dan stil zijn op de slaapzaal. Nou, welterusten dan maar!  
 
 

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Parijs.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Parijs.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

TGV snelheid.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

TGV.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

6 juni 2017

Ousse – Bondy
Het zag er in eerste instantie niet naar uit maar we verlaten Ousse zoals we gekomen zijn namelijk strak in het regenpak! Ruim voordat de TGV naar Parijs vertrekt arriveren we op het station van Pau. Onder begeleiding van de stationschef mogen we samen met drie rolstoelers de rails oversteken naar perron B. Op een informatiebord staat de indeling van de trein zodat je precies kunt zien waar het rijtuig stopt waarin we een plaats gereserveerd hebben. We halen alvast de bagage van de fietsen om straks snel te kunnen handelen want de trein stopt slechts drie minuten. Alles loopt op rolletjes en stipt op tijd vertrekken we uit Pau. Onze verwachtingen van de TGV zijn wat te hoog gespannen geweest. Een groot deel van het traject is het meer een veredelde intercity en is het al heel wat als we af en toe honderdtachtig kilometer per uur rijden. Het laatst deel van Tours tot aan Parijs doet de TGV zijn naam eer aan en raast met een snelheid van ruim driehonderd kilometer per uur door het glooiende Franse landschap. Waren we in eerste instantie enigszins teleurgesteld nu ervaren we een licht gevoel van sensatie! Wat een snelheid! 

In de stromende regen naderen we het eindstation Paris Parnasse en is het even zoeken naar de uitgang. Ondanks dat het inmiddels vijf uur is maken we een kleine citytoer met als hoogtepunten, de Eiffeltoren, de Arc de Triomphe en de Champs Elysées. Het is te merken dat de avondspits aan de gang is want het is een drukte van belang. Zelfs onze navigator Osmand raakt er af en toe van in de war en laat ons een rondje draaien. We helpen Osmand een handje met onze smartphones en komen zo weer op de geplande route uit zijnde een fietspad langs het Canal de la Vilette dat ons door de buitenwijken van Parijs leidt tot in Bondy. Het is inmiddels half tien en na dik vier uur door een hectisch Parijs fietsen zijn we toe aan rust en een comfortabel bed.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Gemmail.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Wederopstanding in mozaïek

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Interieur basiliek.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Oude gereformeerden

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

5 juni 2017

Ousse – Lourdes – Ousse
Na een heerlijk ontbijt stappen we op de fiets voor een ritje van tweeëndertig kilometer naar bedevaartsoord Lourdes. Het is een taai stuk met veel vals plat en de wind tegen. In Lourdes maken we kennis met twee echtparen, zo te zien aan hun uitrusting zijn het sportieve wandelaars. Niets blijkt minder waar, het zijn pelgrimsgangers die een deel van de Camino naar Santiago de Compostela lopen. Ze zijn nu op weg naar het buro van de plaatselijke St. Jacobs vereniging voor een stempel, of op zijn Frans une tampon. We worden uitgenodigd om met ze mee te lopen. De gids die ons naar het buro loodst heeft een belangrijke functie bij de landelijke St. Jacobs organisatie in Frankrijk. Op het buro worden we meer dan hartelijk ontvangen en krijgen zelfs drie fraaie stempels in ons paspoort. We laten ons verleiden om voor drie euro per persoon een zogenaamd passeercertificaat aan te schaffen, dit certificaat is een bewijs dat we als pelgrim Lourdes aangedaan hebben tijdens onze Camino. Als laatste worden we nog ingeschreven in het officiële register met een aantekening over onze Camino Portuguese. De ceremonie wordt onzerzijds besloten met het overhandigen van het typisch Hollands aandenken dat meteen een vooraanstaande plaats in het buro krijgt!

Aan de prijs van een kopje koffie (drie euro zonder koekje) merken we dat we in een barmhartige omgeving verkeren. Desondanks bezoeken we het gebedshuis de Basilique de I’Immaculée Conception, vervolgens de Crypte en het gebedshuis Basilique Notre-Dame-du-Rosaire. Het is een en al pracht en praal met kleurige bijbelse taferelen in mozaïek van enorme afmetingen. Na het bezoek aan de gebedshuizen kijken we even de drukte aan bij de grot van de heilige Bernadette. In defilé schuifelen de mensen langzaam voorwaarts om met hun handen de vochtige rotswand van de grot te betasten. Voor veel gelovigen waarschijnlijk een lang gekoesterde wens. Tot besluit bezoeken we nog de Basilique souterraine Sant-Pie X. De naam zegt het al, een ondergrondse kerk. Voor onze begrippen heeft dit gebedshuis gigantische afmetingen. Er gaan met gemak vijfentwintigduizend gelovigen in voor de dagelijkse eucharistieviering. Inpandig is goed de constructie te zien, deze doet ons denken aan het ijsstadion Viking Skippet in Oslo. Als we weer buiten zijn kruisen we het pad van een Belgisch gezelschap onder leiding van een gids. We luisteren even mee als hij verteld over de overstroming die hier plaatsvond in tweeduizenddertien. Even later als we bij onze fietsen terug zijn spreekt hij ons aan en vraagt of we een bepaalde route fietsen. We vertellen een en ander in kort bestek en het blijkt dat de gids zelf ook een gepassioneerd fietser is. Hij was verleden jaar in een tijdsbestek van vijf maanden naar Iran gefietst, iets waar een vliegtuig circa negen uur over doet zo ervoer hij op de terugweg. Financieel een beetje geplukt maar geestelijk zeer verrijkt aanvaarden we de terugweg naar Ousse. Het windje mee en vals plat naar beneden, wat een zegen!!

Bij het hotel aangekomen krijgen eerst onze fietsen een broodnodige onderhoudsbeurt en zorgen we ervoor dat ze er weer spic en span uitzien. Een goede voorbereiding voor morgen als ze vastgesjord en op hun gemak in de TGV staan en het Franse platteland met hoge snelheid aan zich voorbij zien gaan. 

Niet ver bij ons vandaan horen we dat de kok druk bezig is in zijn domein. We werpen een blik door het openstaande keukenraam en krijgen een verkorte cursus Haute Cusine door een man met liefde voor zijn vak. Als het uitpakt zoals wij denken dat hij verteld dan wordt het straks smullen geblazen!

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Hotel te Ousse.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Regenbuitje.

Geplaatst in Spanje 2017 | 1 reactie

4 juni 2017

Laruns – Ousse
Met de nog steeds laaghangende bewolking, we hebben de bergtoppen hier nog niet gezien, verlaten we Laruns. Het is een mooie route door het middelgebergte van de Pyreneeën. Veel op en af maar steeds geleidelijk op één stukje na dat was steil en dan bedoelen we dat het ook echt steil was! 

Wim zijn achterband maakt bij elke omwenteling een gillend geluidje en dat is zeer Irritant. Zijn band schampt ergens tegenaan en vertoont slijtage waar het niet hoort. We verstellen wat aan zijn achterwiel en om te controleren of dit afdoende geweest is moet de fiets even met zijn hele gewicht op de achterstandaard leunen. Dit is iets teveel van het goede voor het dunne aluminium pootje en met een knal breekt hij halverwege af en legt het loodje. Parkeren met het overgebleven stukje wordt moeilijk maar bij een een trottoirband van vijfentwintig centimeter hoog moet het nog net lukken!

Als we tegen tweeën langs een restaurant komen en naar binnen gaan zijn we nog net op tijd want om twee uur gaat de keuken dicht. De Franse gastvrouw spreekt uitstekend Engels en nog beter Nederlands. Ze woont al vijfendertig jaar in Frankrijk maar is nog niet geheel verfranst. Op haar advies nemen we een omelet speciaal met paddestoelen. De omelet wordt op het bord begeleidt door een frisse salade. Een grote schaal Franse frietjes wordt apart opgediend. We moeten het eerlijk toegeven de omelet was inderdaad speciaal, we hebben er zeer van genoten. Om de gaatjes op te vullen lepelen we nog een schaaltje verrukkelijke crème brulee naar binnen. Als we buiten komen blijkt dat het ondertussen is gaan regenen. We hijsen ons in het tweedelig regenpak en rijden de laatste vijfentwintig kilometer door de stromende regen langs de camping in Ousse naar een vijftig meter verderop gelegen hotel. 

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Fietstasmarcado.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Laruns.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

3 juni 2017

Laruns – Laruns
Gisteravond hebben we na rijp beraad besloten er nog een dag in Laruns aan vast te knopen. Daar zijn een aantal goede redenen voor. Het is een leuk toeristisch stadje en vandaag is er markt. Zo’n echt leuk Frans marktje met veel specialiteiten uit de regio. Bij de Office du Tourisme kunnen we en stempel krijgen in ons pelgrimspaspoort. Er is een winkel waar ze van die typische Baskische baretten verkopen waar Wim al lang naar op zoek is! Er is een mooie kerk met prachtige gebrandschilderde ramen waar je voor één euro een kaarsje kunt opsteken. Gisteravond tijdens het diner kozen wij voor een bavette ( lendestuk ) met frietjes. Naast ons zat het evenbeeld van Bennie Jolink die voor hetzelfde geld een confit de canard op zijn bordje had liggen. Tja! Nog een heikel punt is de weersverwachting voor vandaag die is nogal dramatisch, regen, regen en nog eens regen, en een mooie bijkomstigheid is dat we de achterstand van onze administratie tot op de dag van vandaag kunnen bijwerken. Reden te over dus voor een extra dagje in Laruns. 

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Frontera del Portalet.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Infopaal.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Meer van Lanuza.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Biescas.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

2 juni 2017

Sabiñanigo – Laruns
Voordat we het dorp verlaten slaan we voldoende in voor wat vandaag onbetwist een pittige dag gaat worden. Op deze dag is er zeker geen plaats voor hongerklop en/of pap in de benen! We vertrekken met een aangenaam zonnetje en beginnen aan de eerste van de vijftig kilometer tot de Col del Portalet. De eerste zestien kilometer zijn royaal vals plat met een paar uitschieters ertussen en brengen ons in Biescas. Een aangenaam traject om de spieren alvast een beetje te laten wennen aan wat er vandaag nog komen gaat. In Biescas is het aangenaam koffie drinken op een schaduwrijk terras maar het werk wacht dus opstappen maar! Nog maar net buiten Biescas begint de pret, ruim zes kilometer klimmen met een gemiddeld percentage van acht procent, gevolgd door evenzoveel kilometers vals plat om op adem te komen en vier kilometer van zeven procent om in Sallent de Gállego op dertienhonderd te belanden. Het is inmiddels drie uur in de middag, tijd voor de ravitaillering. We nemen uitgebreid de tijd voor een niet al te zware maaltijd, we willen tenslotte zo min mogelijk mee omhoog nemen als we zo meteen verder gaan. Inmiddels is de zon weer gaan schijnen nadat we rond het middaguur een fikse regenbui hebben gehad. We stappen weer op voor de laatste tien kilometer naar de top. We worden geacht eerst vier kilometer van acht en aansluitend vijf kilometer van zeven procent te overbruggen. Om de kilometer staat er een informatiepaal langs de kant van de weg met daarop het stijgingspercentage voor de eerstvolgende kilometer en de afstand die nog te gaan is tot de top. De laatste informatiepaal geeft aan nog één kilometer van gemiddeld vijf procent. Zoals altijd zit het venijn in de staart. Gemiddeld vijf houdt gewoon in een flink stuk van tien procent waar je U tegen zegt, maar we laten ons er niet door kisten! Eenmaal boven kijken we wat rond, drinken wat en trekken warme winddichte kleding aan voordat we aan de dertig kilometer lange afdaling naar Laruns beginnen. Halverwege de afdaling moeten we nog flink in de remmen omdat er een schaapskudde over moet steken. Zes kilometer voor Laruns begint moeten we weer in de remmen, ditmaal worden we overvallen door regen, hagel en onweer. We hebben geluk dat we kunnen schuilen onder een overstek van een soort boerderijwoning. Althans die conclusie trekken we naar aanleiding van de geur die met vlagen voorbij komt. Na zo’n veertig minuten schuilen wagen we het erop en dalen verder af naar Laruns waar we bij aankomst op de markt door Pluvius worden verwelkomd en gezegend! In het hotel bieden ze ons een arrangement aan wat inhoud: een tweepersoonskamer, een diner en een ontbijt. We maken er graag gebruik van. En als wij het niet verdient hebben dan zeker onze beentjes!

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Spui de la Peña.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Stuwmeer de la Peña.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

de Marklin.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen

Estacione Zaragoza.

Geplaatst in Spanje 2017 | Een reactie plaatsen